Mungesa e të dhënave nuk mjafton: Amerika duhet të rifillojë komunikimin e rrezikut

Mungesa e të dhënave nuk mjafton: Amerika duhet të rifillojë komunikimin e rrezikut

Dy përhapje sëmundjesh po tërheqin vëmendjen globale. Një përhapje e hantavirusit, e lidhur me një anije kruzimi, duket se po skadon, ndërsa rastet e ebolës në Afrikë vazhdojnë të rriten. Në këtë kontekst, po shfaqen elementë të njohur nga epoka e Covid-it – panele, gjurmues, harta, vlerësime të rrezikut dhe një përzierje polarizuese mes paralajmërimeve alarmuese dhe përshkrimeve inkurajuese.

Këto raste na lejojnë të shohim përhapjen e sëmundjeve pothuajse në kohë reale, por edhe pse informacioni është i bollshëm, shumë njerëz mbeten të paqartë: çfarë mund të besoj? Sa serioz është vërtet problemi? Çfarë duhet të bëj? Mësimi që ende nuk e kemi përvetësuar plotësisht është se të dhënat nuk flasin vetë. Në 2014, kur përhapja e fundit e madhe e ebolës dominonte titujt, gazetari dhe ekspertët shëndetësorë na ndihmonin të kuptojmë informacionin e ndërlikuar, duke theksuar kufizimet dhe duke lidhur rreziqet relative me veprimet e duhura. Në vitin 2020, këto mbështetje filluan të zbehen; pandemia e Covid‑19 e bëri miliona njerëzë konsumatorë të drejtpërdrejtë të paneleve të të dhënave, modeleve statistikore dhe llogaritjeve të rrezikut, ndërsa platforma si Johns Hopkins mori miliarda kërkesa në ditë. Rrjeti social u shndërrua në një makinë që heq kontekstin nga numrat dhe i ripërdor si certësi, duke e bërë informacionin më të arritshëm, por më pak të kuptueshëm.

Përgatitja për përhapje të ardhshme kërkon jo vetëm kontrollimin e viruseve, por edhe menaxhimin e mjedisit informativ rreth tyre. Kërkesa për një pandemji të re që mund të shkaktojë 25 milion viktima brenda dhjetë viteve vjen me probabilitet më të madh se një në pesë, ndërsa përhapjet e vazhdueshme të skamjeve në SHBA dhe në botë, një sëmundje kaq e kontagjioshme që 9 nga 10 të pambrojtur të ekspozuar e kapin, kërkojnë një komunikim të saktë. Reduktimet masive në CDC, HHS dhe NIH, shkatërrimi i USAID dhe tërheqja e SHBA‑s nga WHO kanë dobësuar sistemet e ndjekjes dhe reagimit ndaj sëmundjeve, por edhe kapacitetin e komunikimit brenda këtyre institucioneve. Humbja e punës në media lokale dhe kombëtare, ku sektori i shtypit ka humbur më shumë se tre katërta të vendeve në dy dekadat e fundit, ka shtyrë njerëzit drejt rrjedhave të shpejta dhe pa kontekst në rrjetet sociale dhe përmbledhjet e gjeneruara nga AI. Këto platforma shpesh shpërblejnë certësinë në vend të nuancës së rrezikut relativ, duke lënë jashtë kujdeset që ndryshojnë kuptimin e statistikave.

Rikthimi i besimit në informacion kërkon investim në gazetari origjinale dhe rindërtim të ekipeve të komunikimit. Siç ka theksuar publikuesi i New York Times, AG Sulzberger, produktet e AI varen nga gazetaria; pa raportim të fortë, AI do të ketë pak për të sintetizuar. Tërheqja e SHBA‑s nga WHO ka pranuar një humbje të koordinimit global të mesazheve shëndetësore, ndërsa WHO po përpiqej të bashkëpunojë me platforma si TikTok për të arritur audienca më të gjera. Shkencëtarët, mjekët dhe zërat e besueshëm mund të komunikojnë drejtpërdrejt me publikun – një praktikë që u vë në pah gjatë Covid-it, kur hulumtuesit përdorën rrjetet sociale për të shpjeguar shkallën logaritmike dhe “sheshimin e kurbës”. Një studim tregoi se video të shkurtra nga mjekët dhe infermierët para festave dimërore reduktuan udhëtimet dhe infeksionet e Covid‑it. Në zemër të përhapjes së ebolës në Republiken Demokratike të Kongo, një stacion radio ofron program të përditshëm për të dhënë përgjigje dhe për të korrigjuar keqinformimin, duke synuar të fitojë besimin e komuniteteve që kanë humbur besimin në autoritetet.

Në fund, mënyra se si e kuptojmë informacionin varet nga korniza në të cilën ai paraqitet. Humbja e kontekstit, ndryshimet subtile në përkufizime dhe etiketat që japin një nd