Intervistë imagjinare me David Hockney dhe Calvin Tomkins

Në dy vitet e fundit po kërkoja nga burri im, Calvin Tomkins – i njohur nga miqtë si Tad – të shkruante një profil për David Hockney. Tomkins, i cili ka bërë profile për shumë nga titrat e artit bashkëkohor në *The New Yorker* që nga fundi i viteve ’50, i kishte thënë se e kishte mbaruar me këtë lloj punës, duke e akuzuar si “shumë lexim, kërkim dhe intervista për dikë që është shpallur i verbër ligjërisht”. Ai më sugjeroi të bënim thjesht një bisedë të çlodhur, dy burrra të moshuar që diskutojnë për artin dhe jetën në botën e artit për më shumë se gjashtëdhjetë vite. Një histori e vetë Tad-it për një darkë e zhurmë ku ai dhe Hockney-i kishin vështirësi të dëgjonin njëri-tjetrin, përfundoi me fjalën e Hockney-it për fotografi: “Është një njeri me një sy që po shikon përmes një ‘ole’ të vogël”.

Më 20 mars, kaluari Tad, duke punuar deri në ditën e fundit të jetës së tij, përfundoi librin e tij *Centenarian*, i cili pritet të dalë në shtyp në shkurt. Dje, David Hockney ndërroi jetë në shtëpinë e tij në Londër, ndërsa Tad kishte vdekur disa muaj më parë. Megjithatë, ata kishin pasur një orë bisedë në Zoom në pranverën e kaluar, kur unë intervistoja Hockney-in për ekspozitën e tij monumentale “David Hockney 25” në Fondation Louis Vuitton në Paris. Në atë bisedë, më mbeti në mendje xhaketë e tij turkizë, kostumi i përshtatur me xhaketë në sheshin e Cannes-it, dhe mënyra se si ndezonte një cigare në tjetrën pa përdorur qiri – një veprim i thjeshtë, por që tregonte karakterin e tij të paprekshëm.

Një detaj i veçantë ishte pinja në qafën e xhaketës: “End Bossiness Soon”. Hockney më tha se fillimisht kishte menduar “End Bossiness Now”, por e ndryshoi pasi e pa shumë “bossy” rreth tij në botën e artit. “Ka shumë njerëz të egra sot, më shumë se më parë,” tha ai, duke marrë një thithje të thellë të duhanit. Ekspozita e tij në Paris u hap me shumë bujë, ndërsa në vitin e kaluar ai kishte ekspozuar në Londër në Annely Juda Gallery në një ekspozitë me titull “Some Very, Very, Very New Paintings Not Yet Shown in Paris”, e cila vazhdoi deri në shkurt të këtij viti.

Një mik artist nga Dublin vizitoi sënat e mia natën e kaluar dhe, kur u pyetë se cili ishte artisti më i famshëm në jetën, emri i Hockney-it mbërriti në krye të bisedës. Edhe pse biseda imagjinare mes Hockney-it dhe Tad-it, dy burrave të vjetër që diskutojnë për jetën në botën e artit, nuk ndodhi ndonjëherë, më pëlqen të mendoj se ata po e kanë atë bisedë tani, në një hapësirë të përhershme të kujtesës dhe fjalëve të papërfundueshme.