O Horizon’: Maria Bakalova dhe David Strathairn në një aluzion të hollë për AI

Filmi i dytë i regjisorit dokumentar Madeleine Rotzler — e njohur më parë si Madeleine Sackler — paraqitet si një thriller shkencor, por ndjenjat e tij janë më shumë të përshkueshme në kohën e tanishme. Ideja bazë, që në vitet e fundit do të ishte përshkruar si material i “Black Mirror”, është një aplikacion që, përmes fotos, videove dhe mesazheve të një personi të ndjerë, krijon një simulakrum interaktiv që mund të bisedojë në çdo moment. Në një epokë ku diskutimet për etikën dhe ndikimin ekzistencial të chatbot‑eve AI janë bërë pjesë e jetës së përditshme, “O Horizon” zgjidh të fokusohet në përjetimin personal të një gruaje të trishtuar, në vend që të zhytet në debatet filozofike.

Roli kryesor i luajtur nga Maria Bakalova, nominuar për Oscar, është Abby, një neuroshkencëtare nga Nju Jork që punon në një projekt për të mapuar trurin e një majmuni me qëllim të rikrijojë ndjesi pa përvojën e tyre të drejtpërdrejtë. Pas vdekjes së babait të saj, Warren (David Strathairn), Abby zbulohet në mënyrë impulsive në një reklamë për “Seeking a Friend Store”, një dyqan të vogël ku programuesi i çuditshëm Sam (Adam Pally) i ofron një kopje digjitale të babait të saj, e cila mund të aktivizohet me një klik. Pasi fillimisht e refuzon, ajo në fund e pranon dhe fillon të bisedojë me versionin e gjallë të Warren, i cili jo vetëm që i jep këshilla të babait, por edhe e sfidon në mënyrën e tij të vetëdijshme, duke e bërë të vështirë dallimin midis zërit të një AI dhe prezencës së vërtetë.

Performanca e Strathairn-it, e ndërlikuar mes zërit të një entiteti jo‑organik dhe kujtimit të një babai të vdekur, mbetet e qetë dhe pa shumë ndryshime tonale, çka e bën temën e “cili është Warren?” të zhdukur në sfond. Filmi, megjithatë, mbetet i kujdesshëm në trajtimin e pasojave të varësisë nga AI‑ja; ai paraqet aplikacionin si një mjet ndihmës për të lehtësuar dhimbjen, por nuk eksploron në thellësi rreziqet e mundshme të varësisë emocionale ndaj teknologjisë. Personazhet janë relativisht të hollësishëm, dhe ndjenja e trishtimit të Abby-s paraqitet si një gjendje e përgjithshme e tërheqjes sociale, pa shumë detaje specifike. Në fund, “O Horizon” ofron një fillim premtues për një ide më të madhe, por mbetet në një nivel sipërfaqësor, duke lënë shikuesin të kërkojë një përfundim më të qartë.

Filmi zgjat 107 minuta dhe është rishikuar në internet më 11 qershor 2026.