Problemi i mentalitetit “luftëtar” në polici

Problemi i mentalitetit “luftëtar” në polici

Në botën e forcave të rendit, pak gjëra janë aq të çmuara sa koncepti i “luftëtarit”. Policiistët trajnohen për të zhvilluar një “mentalitet luftëtar”, një vlerë që përmendet në libra, artikuj, intervista dhe seminare të dedikuara për audiencën e policisë. Një artikull në *Police Magazine* hapet me fjali që tregon sa i përhapur është ky koncept: “[Officers] probably hear about needing to have a warrior mindset almost daily.” Në disa agjenci, titulli “luftëtar i policisë” është bërë objekt krenarie profesionale, duke e kthyer mitin e luftëtarit në pjesë thelbësore të identitetit të policisë moderne. Kjo ndryshim terminologjik, megjithëse i mirëfilltë në qëllim, ka krijuar pengesa të mëdha për përmirësimin e marrëdhënieve policë‑komunitet, duke çuar në atë që autorët e këtij komenti e quajnë “problemin e luftëtarit”.

Çfarë përfaqëson mentaliteti luftëtar? Në kuptimin më të ngushtë, ai nënkupton qëndrueshmërinë mendore dhe qëndrimin që policistët, si ushtarët, duhet të kenë përballë një situate jetësore. Kjo përkufizim i ngushtë është i vështirë për t’u kritikuar, pasi fokusohet në mbijetesën në kushte ekstreme. Megjithatë, ky koncept ka zgjatur në një “mentalitet luftëtar” më të gjerë, i cili udhëzon policistët në çdo aspekt të punës së tyre. Që nga dita e parë në akademi, rekrutët përballen me video grafike që tregojnë momentet e fundit të një policisti të ndjerë; siç thotë një artikull i shkruar nga një policist për *Police Magazine*: “The dangers we expose ourselves to every time we go [on duty] are almost immeasurable. We know this the day we sign up and the academy certainly does a good job of hammering the point home.” Në Akademinë e Policisë së New Mexico, rekrutët informohen se të dyshuarit që do të përballen “are mentally prepared to react violently”, dhe u kujtohen se “[Y]ou could die today, tomorrow, or next Friday.”

Kunderthënie e këtij mentaliteti është frika e përhershme. Në vend që të flitet për “vigjilencë” apo “kujdes”, policistët në realitet i përballen me frikën e vazhdueshme që i shtyn të jenë hiper‑vigjilentë. Kjo frikë përhapet jo vetëm në trajnime formale, por edhe në bisedat me mbikëqyrësit, kolegët dhe në publikimet e policisë. Si pasojë, çdo individ dhe çdo situatë trajtohen si kërcënim i mundshëm armik, duke çuar në përdorimin e forcës së vdekjeprurë edhe kur nuk është e nevojshme. Kjo qasje e “luftëtarit” pengon ndërtimin e besimit të komunitetit dhe e bën të vështirë për policinë të demonstrojë legjitimitetin e saj.

Një zë në rritje argumenton se metafora e duhur për policistët e sotëm është ajo e “rojtësit”, jo e “luftëtarit”. Në këtë drejtim, dy ndryshime praktike në trajnimin mund të kenë ndikim të rëndësishëm: përfshirja e kontakteve jo‑zbatimore (p.sh., aktivitete komunitare) dhe theksimi i kufizimit taktik. Këto masa synojnë të rrisin sigurinë publike duke ndërtuar besim, në vend që të e përkeqësojnë atë përmes një mentaliteti luftëtar. Nëse forcat e rendit do të zhvendosin fokusin nga luftëra në mbrojtje, mund të arrijnë që misioni i tyre kryesor – sigurimi i siguris