Recensë filmi “Pressure”: Andrew Scott si parashikuesi i D‑Day‑s që sfidon të gjithë

Filmi “Pressure”, regjisori dhe bashkëshkruesi Anthony Maras, sjell në ekran një histori pak të njohur, por thelbësore, të D‑Day‑s: roli i meteorologut britanik Kapiten James Stagg në vendimin kritik për datën e sulmit në Normandi. Bazuar në dramën e vitit 2014 të David Haig, filmi përshkruan përplasjen mes dy parashikuesve – Stagg, i luajtur nga Andrew Scott, i ndershëm dhe i ngurtë, dhe Irving P. Krick (Chris Messina), amerikan i sigurt në bazë të modeleve historike – dhe me këtë tension ndriçon një pjesë të rëndësishme të historisë së luftës. Brendan Fraser interpreton Dwight D. Eisenhower, një figurë e imponueshme dhe e zëshme, por në fund të ditës ai mbetet në hijen e personazhit kompleks dhe të ndjeshëm të Stagg‑it.

Filmi hapet me një skenë të tmerrshme: trupat e ushtarëve të rrënuar në bregdetin e ujërave të gjakut, një kujtesë për “Exercise Tiger”, stërvitjen katastrofike që shkaktoi qindra vdekje amerikanë para sulmit real. Në qershor, Stagg, i shqetësuar për gruan e tij shtatzënë, arrin në selinë aleate për të dhënë parashikimet e tij. Ai kërkon të dhëna nga çdo stacion ose balonë brenda 2 000 miljeve rreth Normandisë dhe paralajmëron se dy stuhira po vijnë; një sulm në 5 qershor do të ishte fatal për mijëra burra. Krick, i bindur se modellet historike garantojnë ditë të qetë, e kundërshton Stagg‑in, ndërsa Montgomery (Damian Lewis) kërkon të fillojë operacionin pa marrë parasysh këshillat meteorologjike.

Kur Eisenhower, përmes ndihmës së besuar Kay Summersby (Kerry Condon), përfundimisht pranon parashikimin e Stagg‑it, ai shtyn sulmin në 6 qershor, duke shpëtuar historinë nga një dështim total. Maras përdor materiale arkivale të ngjyrësuar, frymëzuar nga dokumentari i Peter Jackson “They Shall Not Grow Old”, duke i dhënë skenave të ushtrisë frikësuar një ndjenjë të drejtpërdrejtë tensioni. Performanca e Andrew Scott është thelbësore: ai shfrytëzon aftësitë e tij teatrale për të sjellë në jetë një karakter të ndërlikuar, i cili, përmes një dialogu të thjeshtë për motin, arrin të ngrejë emocione të thella në një film që, përndryshe, do të ishte thjesht një kronikë e mirë e luftës.