Ambulanca intensive në çatinë e spitalit: pacienti i parë shijon ajrin e jashtëm

Hollie Allan, 29 vjeçare, po ngjitet me një ashensor në spital për herë të parë pas dy muajsh në njësinë intensive. Ajo po drejtohet drejt një seksioni të ri në çatinë të Spitalit King’s College në jug të Londrës, ku për herë të parë mund të ndjejë diellin në fytyrën e saj. “Përgatitu për ftohën!” thonë infermierët që e rrethojnë shtratin, ndërsa dyert hapen dhe rrezet e diellit përplasen në fytyrën e Hollies. Ajo qesh, por menjëherë pas kësaj vjen një pikëllim: “Më vjen keq, është kaq bukur. Kam harruar se si ndihet të jesh jashtë,” thotë ajo duke u thirrur sytë.

Ambulanca intensive në çati është e parë në Mbretërinë e Bashkuar dhe ka kapacitet për gjashtë pacientë, të gjithë të lidhur me furnizim me energji elektrike dhe oksigjen në një kuti ujërezistente pranë çdo shtrati. Projektimi me kanopë lejon edhe pacientët më kritikë të trajtohen në ambient të hapur, duke ruajtur të gjitha pajisjet e nevojshme. Studimet tregojnë se ekspozimi ndaj ajrit të freskët dhe natyrës mund të përmirësojë mirëqenien e pacientëve dhe të shkurtojë kohën e qëndrimit në spital, dhe kjo është arsyeja pse spitalet kanë kopshtëra, por rrallëherë ato përmbushin nevojat e pacientëve kritikë.

Doktorët e King’s College besojnë se kjo iniciativë mund të sjellë përfitime të mëdha për pacientët që kanë qëndruar gjatë në spital. Ata do të monitorojnë ritmin e zemrës, frymëmarrjen dhe nivelin e dhimbjes për të vlerësuar nëse ambienti i jashtëm kontribuon në shërimin më të shpejtë. Hollie, e cila pret një operacion të rëndësishëm në zemër, ishte aq e sëmurë sa nuk mund të dilte jashtë, edhe para se të futej në spital. “Kur je i bllokuar brenda gjithë ditën, nuk ka motivim për t’u kthyer në jetën normale. Lodh të luftosh,” thotë ajo, duke theksuar ndikimin psikologjik të izolimit.

Kopshti në çati është pjesë e njësisë intensive me 60 shtrat, një nga më të mëdha në vend. Hollie mund të kalojë disa orë në këtë ambient, pavarësisht motit; edhe nëse ka stuhë, ajo thotë se do të vazhdojë të jetë atje sepse “është e mrekullueshme”. Disa nga vendet janë mbuluar me kanopa për të ofruar strehim të pjesshëm. Doktor Phil Hopkins, konsulent i kujdesit intensiv, shpjegon se kontaktimi me elementët natyrorë ndihmon pacientët të rikthehen në realitetin e tyre pas një periudhe të gjatë izolimi në spital. “Ne nuk duam vetëm të shpëtojmë jetë, por t’i kthejmë njerëzit në jetën e tyre sa më shpejt që të mundemi,” thotë ai.

Kopshti është projektuar nga Sarah Price, arkitektja e peizazhit, së bashku me kolegun e saj Nigel Dunnett, i cili ka punuar në Parkun Olimpik për Lojërat e Vitet 2012 në Londër, por ka ndërruar jetë përpara se kopshti të përfundohej. Rrugët e çatisë janë zbukuruar me lule aromatike si honi, jasmine dhe lavandë, si dhe barë dhe gjethe që pacientët mund t’i prekin dhe të ndjejnë aromën. Çmimi i ndërtimit, i cili kalon 2 milionë paund, është mbuluar nga fondacioni i spitalit. Kryetari i spitalit, Clive Kay, shpreson se kjo iniciativë do të çojë në “gjatësira më të shkurtë të qëndrimit të pacientëve dhe përdorim më efikas të kapaciteteve kritike,” duke e bërë të mundur replikimin e projektit në spitale të tjera të NHS-së.