Zbulim i ri japonez për rritjen e flokëve: çfarë do të thotë për gratë

Kujtoj qartë momentin kur fillova të humbas flokët. Ishte një të shtunë në mbrëmje, po u përgatitja për festën e 40‑të të një shoqeje në një hotel, kur në banjë u ndjeva duke larë flokët. Shtatëmbëdhjetë ditë më parë, kisha marrë seancën e parë nga gjashtë seancat e kimoterapisë për trajtimin e kancerit të gjirit, por deri atëherë nuk kishte ndodhur asnjë rënie. E mendova se ndoshta isha ndër të lumturit, por kur u shtrëngua ujë i ftohtë mbi kokën, ujri u zezua dhe copëza të gjata të flokëve të ngjyrë kafe u grumbulluan në ujësirë. “Oh wow,” u thashë vetes, sepse nuk e prisja këtë. Gjatë kimoterapisë kisha përdorur një “cold cap”, një helmetë që ftohet për të mbrojtur flokët, por më u tha se nuk funksionon për të gjithë.

Një grup shkencëtarësh në Japoni, të udhëhequr nga profesori Takashi Tsuji, pretendojnë se kanë arritur të rikrijojnë ciklin e plotë të rritjes së flokëve në miq – domethënë, flokët mund të rriten, të bien dhe të rriten përsëri në mënyrë natyrale. Deri tani, transplantimi i flokëve mund të prodhonte vetëm rrënjë të reja, por krijimi i folikuleve që funksionojnë si ato natyrale, duke kaluar nëpër fazat e rritjes, rënies dhe rritjes së re, ishte një sfidë shumë më e vështirë. Ky “zbulim i madh” mund të nxisë shpresë për miliona njerëz që vuajnë nga humbja e flokëve, qoftë për shkak të trajtimeve kanceroze, alopecisë apo plakjes.

Flokët kanë një rëndësi shumë më të thellë se thjesht pamja fizike. Siç shpjegon psikiatra Sylvia Karasu, “Flokët formësojnë identitetin tonë. Janë një shenjë biologjike, fiziologjike dhe shoqërore e fazave të jetës sonë.” Historikisht, flokët kanë shërbyer si simbol i pushtetit, feminitetit, statusit social dhe rebelimit. Në Egjiptin antik, mbretërit dhe gra të larta mbajtën peruke të zbukuruara për të treguar fuqinë; në Mesjetë, flokët e gjatë të grave lidheshin me virtytin; në shekullin e 17‑të, burrat mbajtën “periwig” për të shfaqur pasurinë; dhe në vitet ’20, flokët e shkurtër simbolizonnin pavarësinë femërore.

Në intervistat e mia për podcastin e organizatës “Future Dreams – And Then Came Breast Cancer”, gratë theksojnë se humbja e flokëve nuk ka të bëjë me vani, por me identitetin. Nicky Elkington, stilistë, tha: “Nuk është çështje vani… është identiteti yt dhe nuk doja të dukesha si një pacientë kanceri.” Natasha Anderson, infermierja e shkollës dhe nëna e dy fëmijësh, e përshkroi flokët si pjesë të kulturës së saj: “Nuk ishte thjesht flokë, ishte kultura ime.” Ajo, përballë kimoterapisë, i kërkoi vëllait të i shkurte flokët, duke ndjerë një ndjenjë çlirimi: “Më dukej se mora kontrollin e situatës… ishte më dhimbësues të shihja flokët të bien pa kontroll.”

Kjo zbulim japonez, megjithëse ende në fazë eksperimentale, hap një derë për trajtime të reja që mund të kthejnë kontrollin e humbjes së flokëve në duart e pacientëve. Për shumë gra, shpresa për të rikthyer një pjesë të identitetit të tyre është po aq e rëndësishme sa çdo përparim mjekësor tjetër.