Kur futbolli u kthye në dënime për t’i dhënë fund sistemit ‘cruel’

Kur futbolli u kthye në dënime për t’i dhënë fund sistemit ‘cruel’

Martin Kellit i kujtohet që donte të kishte një stol për t’u ngjitur si pjesa tjetër e fëmijëve në tokë për të pasur një pamje më të mirë.

Dënimi i parë zyrtar në botë nuk ishte diçka që ai donte të errësohej nga kokat e të tjerëve.

Në një mbrëmje të ngrohtë më 5 gusht 1970 në Parkun Buthferry në Hull, një yll i mbushur me yje Mançester United arriti fundin e nivelit shtesë të kohës në 1-1 me qytetin e dytë Hull në një ndeshje.

Gjashtë javë më parë, ligjvënësit e futbollit kishin vendosur t’i jepnin fund ditëve të hedhjes së monedhave për të vendosur fitues në favor të pesë lojtarëve nga çdo ekip që merrnin një goditje nga 11 metra larg vetëm me mbajtësin për të mundur.

“Blimi,” mendoi pastaj 11 vjeçari Hull City fans Kelly. “Është Xhorxhi më i miri, një nga lojtarët më të mëdhenj që ka ekzistuar ndonjëherë. Ai do të marrë dënimin e parë në dënimin e parë në botë.”

Askush nuk e dinte ende se kjo metodë e re e vendosjes së një ndeshjeje të lidhur futbolli do të bëhej një përvojë që disa tifozë, lojtarë dhe menazherë mezi mund ta shohin.

Kupa Watney ishte një garë para sezonit nga 1970 në 1973 që paraqiti ekipet me pikë më të lartë nga katër ndarjet kryesore (me disa përjashtime)

Para kësaj, ndeshjet me filxhanë ose me nokaut që përfundonin në barazim, u vendosën me rilojëra, duke tërhequr shumë ose duke hedhur monedha.

Në Kampionatin Europian të 1968-ës, Italia kaloi në finale pas një hamendësie të saktë kokash ose bishtash pas një barazimi 0-0 kundër Bashkimit Sovjetik. Finalja kundër Jugosllavisë pastaj përfundoi 1-1 dhe Italia përfundimisht fitoi 2-0 dy ditë më pas kur palët u mblodhën për një përsëritje.

Për ata që nuk ishin tifozë të rrugëve ekzistuese për të thyer një bllokim, lëmishteja përfundimtare erdhi katër muaj më vonë.

Kur kapiteni i Izraelit nxori një copë letër ku thuhej ‘jo’ nga një kapele e madhe sombrero që përcaktonte se pala e tij kishte humbur çerekfinalen olimpike të vitit 1968 për Bullgarinë pas një barazimi 1-1, disa brenda trupit qeverisës të vendit të tij ishin të zemëruar.

Zyrtari i Shoqatës së Futbollit të Izraelit, Josef Dagan tha se duhet të ketë një mënyrë më të mirë për të vendosur këto momente të mëdha apo të paktën një që, teorikisht, kishte të bënte më pak me fatin dhe më shumë me aftësitë.

Dagan dhe Majkëll Almog, që u bënë kreu i FA – së në Izrael, zhvilluan idenë e një penalltie dënimi para se t’i shkruanin një propozim zyrtar Fifas në vitin 1969. U botua në revistën zyrtare të trupit udhëheqës.

Në letër, Almogu propozoi “të ndalë këtë mënyrë të vendosjes së fituesit duke tërhequr short, një sistem imoral e edhe mizor për ekipin e humbur dhe jo të nderuar për fituesin.”

Ai bëri thirrje që ajo të zëvendësohet nga një shkëmbim prej pesë dënimesh për secilën palë. Nëse ekipet do të ishin ende në nivel pas kësaj atëhere do të vazhdonte deri sa njëra palë të mungonte dhe tjetra të shënonte.

Sugjerimi u debatua rëndë përpara se përfundimisht të miratohej nga ligjvënësit e futbollit, Bordi Ndërkombëtar i Shoqërimit të Futbollit (Ithab), në AGM të tij në Inverancë më 27 qershor 1970.

Përveç tërheqjes së shumëve, hedhjes së monedhave dhe rilojës, kishte patur mënyra të tjera gjatë viteve për të zgjidhur tërheqjet, duke përfshirë ndarjen e titujve apo këndeve numërimi dhe kishte patur gjithashtu versione të të shtënave të penalltisë në disa gara vendase dhe të vogla.

Kur BBC Sport i kërkoi Fifa të konfirmonte në se zjarri i Kupës së Uatney ishte zjarri i parë zyrtar i penalltisë, organizmi qeverisës i futbollit botëror u përgjegj se ai nuk ka “ndonjë rekord që konfirmon apo mohon pretendimin.”

Megjithatë, Muzeu Kombëtar i Futbollit e quan atë zjarri i parë në Angli.

Konkurime të ndryshme, duke përfshirë raundet e plota të Kupës FA deri në dy sezone më parë, vazhduan ende të përdorin përsëritjet. Deri më 1990-91, Kupa e FA-së futi ndëshkime në qoftë se ekipet qenë në nivel pas një kohe shtesë në një përsëritje.

Pas vendimit të Ithabit në 1970, nuk ishte shumë kohë më parë se mundësia e parë për të parë një shkëmbim penalltie që përdorej për të vendosur një ndeshje profesionale futbolli.

A do të ishte më pak mizor pasuesi i monedhave?

Atë mbrëmje në Hull, në Kupën e Uatney – një konkurs para sezonit – do të jepte disa përgjigje.

Ian Butler shënoi dënimin e dytë të Hull City

“Nuk mund ta besoja, qyteti im i dashur Hull ishte kundër Xhorxhi Best, Bobi Sharlton dhe Denis Law. Kjo është si të kesh Mesi, Ronaldo dhe Mbappe në të njëjtin ekip,” kujtonte Keli në programin e Dëshmitarëve Sportistë të BBC.

Ish – lojtari i qytetit Hull, Frenki Benks tha: ” Ishte një lojë masive, duke luajtur kundër Mançester United, i cili dy vjet më parë kishte fituar Kupën Evropiane.

“Lojtarët e Bashkuar ishin heronjtë tanë. Në letër nuk patëm asnjë shans. Ne donim të fitonim, ne donim t’u vërtetonim të gjithëve se ndonse ata ishin pala më e mirë ndoshta në botë ne mund të dilnim dhe t’u jepnim atyre një lojë.”

Dhe kjo është pikërisht ajo që ata bënë, duke marrë drejtimin në 11 minuta përmes Chris Chilton para se Ligji të tërhiqte një përsëri për United në minutën e 78-të për të dërguar lojën në kohë shtesë. Ndërsa orët kalonin gjysmë ore, lojtarët e kuptuan se do të ishin pjesë e diçkaje historike.

“[Hull lojtar-manager]