Viktimat në tokë të përplasjes së Air India në Ahmedabad

Paragrafi i parë: Në një dhomë të vogël në Ahmedabad, Prahlod Thakur zgjonet çdo mëngjes përballë fotove të familjes së tij, të varura në murin e gjelbër të çelur. Një foto tregon gruan e tij, Sarlaben, ndërsa një tjetër paraqet nipërën e tyre, Aadhya, në një fustër të bardhë duke buzëqeshur. Të dyja ishin në kompleksin e strehimit të kolegjit mjekësor BJ, pak më pak se 2 kilometra nga aeroporti i Ahmedabad, kur në qershor të vitit të kaluar një avion i Air India përplasi në to, duke shkaktuar 260 viktima, 241 në avion dhe 19 në tokë, përfshirë Sarlaben dhe Aadhya.

Paragrafi i dytë: Një vit më vonë, dhimbja është ende e freskët për Thakur. “Më mungojnë shumë,” thotë ai, “shikoj fotot dhe ndjej se dua të qaj.” Ai përshkruan se çdo herë që një avion kalon mbi kryeqytetin, ndjen “të njëjtën dhimbje” dhe “nuk shikojmë më qiellin”. Pas përplasjes, strehimi i dëmtuar mbetet një plagë e hapur: katet e sipërme janë të shkatërruara, beton i copëtuar, një shkallë e zezë nga tymi, ndërsa çantat dhe rrobat janë mbuluar me pluhur, mbetje dhe çeliku të përkulur. Autoritetet kanë miratuar projektin për të shkatërruar kompleksin dhe për të ndërtuar një strehim të ri, por për momentin mbetet në gjendje të papërpunuar.

Paragrafi i tretë: Historitë e të tjerëve që ndodhen në vendin e tragjedisë përshkruhen në mënyrë të ngjashme. Studentët Arman Khan Pathan dhe Aditya Dayal, të cilët punonin në kantinën e strehimit, përjetuan përplasjen në mënyrë të drejtpërdrejtë: Pathan u mbështjell në një tavolinë pasi një pjesë e ndërtesës u rrëzua, ndërsa Dayal erdhi në vendin e ngjarjes për të ndihmuar në shpëtimin e tij. “Iri ishte e errët si fletë,” thotë Pathan, “po munda të mbytja”. Dayali e kujton erën e djegur që mbeti në ajër dhe “më bënte të vrapoj”. Të dy shokët, që janë trainee doctors, përshkruajnë se trupi i shumë viktimave ishte i djegur kaq shumë sa nuk mund të njiheshin, dhe ndjesia e erës së djegur ende i ndjek ata në kujtime.

Paragrafi i katërt: Për familjen Thakur, humbja e Sarlaben dhe Aadhya është një dhuratë e përhershme. Sarlaben, e cila për 15 vjet ka drejtuar një shërbim tiffin për mjekët në spitalet përreth, u gjet në një morgu spitalor gjashtë ditë pas përplasjes. “Të gjithë e donin,” thotë Thakur, “ajo ishte një grua shumë e mirë”. Përkundër zhurmës së vazhdueshme të avionëve që kalojnë mbi kryeqytetin, kujtimet e tyre mbeten të ngulitura në zemrat e banorëve të Ahmedabad-it, duke i kujtuar se një tragjedi mund të bëhet pjesë e jetës së përditshme.

Paragrafi i pestë: Sot, ndërsa studentët kalojnë përpara strehimit të dëmtuar drejt leksioneve, zëri i avionëve që kalojnë çdo pak minuta ka marrë një kuptim të ri – një kujtesë e vazhdueshme e dhimbjes dhe humbjes. Në vend që të shikojnë në qiell, ata përjetojnë “dhimbjen e çdo fluturimi”, një ndjenjë që e lidh të kaluarën me të tashmen dhe e bën të vështirë të harrohen ata që humbën jetën në tokë.