Eriksson dhe dilema e mesfushës së artë

Një grup i ish-lojtarëve dhe ish-trajnuesve të “Gjeneratës së Artë” të Anglisë, që arriti në finale në Botërorin 2006, ka ndarë mendimet e tyre rreth vështirësive të menaxherit Sven‑Goran Eriksson për të nxjerrë maksimumin nga dy yjet e mesfushës, Steven Gerrard dhe Frank Lampard. Sipas tyre, Eriksson, i njohur për stilin e tij taktikë “pragmatik”, u përpoq të krijojë një formacion të balancuar, por përfundoi duke i lënë dy lojtarët e talentuar në një “bushë e ngushtë” ku roli i tyre nuk u shpjegua qartë.

Në intervistat e fundit, ish‑kapiteni e ekipit kombëtar, Gary Neville, ka theksuar se “ti je i paguar për të marrë vendimin”, duke iu referuar presionit që i imponoi Eriksson për të zgjedhur një kombinim të duhur mes agresivitetit të Gerrard dhe inteligjencës së lojës së Lampard. Disa anëtarë të stafit teknik, përfshirë ish‑asistentin e taktikave, Michael Owen, kanë shtuar se menaxheri shpesh kërkonte që Gerrard të luante si “midfielder defensiv”, ndërsa Lampard duhej të merrej me krijimin e lojës, çka çoi në tensione të brendshme dhe në mungesë koherence në mesfushë.

Kritikët e sotëm argumentojnë se, nëse Eriksson kishte lejuar më shumë liri kreative për Gerrard dhe Lampard, Anglia mund të kishte shfaqur një mesfushë më dinamike dhe më e rrezikshme për kundërshtarët. Megjithatë, vendimet taktike të asaj kohe mbeten një temë e debatueshme, duke i dhënë një mësim për menaxherët e sotëm se sa e vështirë është të menaxhojë dy “superyje” në një linjë mesfushore të ngushtë.