Fjalët e fundit të një marinar indianë: Familjet në pikëpërpikë pas sulmit amerikan në Gjirin e Omanit

Një sulm i kryer nga ushtarët amerikanë në tankerin MT Settebello, i cili ndodhet në Gjirin e Omanit, ka shkaktuar trishtimin e thellë të familjeve indiane. Në tëntë të djemve, tre marinarë indianë humbën jetën, ndër të cilët ishte Patnala Suresh, një inxhinier detar me rreth 15 vjet përvojë në det. Bashkëshortja e tij, Patnala Bhargavi, përshkruan momentin e fundit të bisedës së tyre, kur Sureshi i premtoi se do të kthehet në shtëpi për të festuar 15‑tën e martesës së tyre. Premtimi i tij “do të kthehem në shtëpi i sigurt” u shndërrua në një realitet tragjik. Sulmi ndodhi të dielën, 5 qershor, kur MT Settebello, një tanker naftë, u godit nga një raketë amerikane. Sipas Forcave të Sigurimit të SHBA-së, sulmi ishte pjesë e një përpjekjeje për të imponuar një bllokadë ndaj transportit të naftës iraniane; autoritetet amerikane pretenduan se tankeri kishte injoruar paralajmërime të përsëritura dhe po transportonte naftë iraniane. Menaxhmenti i anijes kundërshton këtë version, duke deklaruar se tankeri nuk kishte lidhje me Iranin dhe se asnjë paralajmërim nuk ishte dhënë para sulmit. Nga 24 anëtarë të ekuipazhit, 21 u shpëtuan, ndërsa tre, përfshirë Sureshin, humbën jetën. Ngjarja ka shkaktuar një valë reagimesh në gjithë India. Në qytetin bregdetar të Visakhapatnam, në shtetin Andhra Pradesh, Bhargavi, 39 vjeçare, përballet me humbjen e burrit të saj dhe me nevojën për të siguruar të ardhurat e familjes, pasi Sureshi ishte i vetmi mbështetës financiar. Ai kishte dy djem dhe dy mbesat, të cilët ai ndihmoni të rritë pasi motra e tij më e madhe dhe bashkëshorti i saj kishin vdekur më parë. Sipas fjalëve të babait të Sureshit, Ramakrishna, marineri kishte një dashuri të thellë për punën e tij si inxhinier kryesor i anijes, duke marrë leje gjysmëvjeçare në vit, por rrallë e shfrytëzonte, për shkak të pasionit për detin dhe udhëtimet. Pas sulmit, Ministri i Transportit detar, Sarbananda Sonowal, shprehu në një postim në platformën X se “përpjekjet janë në vazhdim për të sjellë trupat e marinarëve në shtëpi”, duke përshkruar vdekjen e tyre si “një humbje e thellë për komunitetin detar indian”. Qeveria indiane ka paraqitur një protestë të fortë ndaj Shteteve të Bashkuara, duke thirrur një diplomat amerikan të lartë dhe duke kërkuar ndalimin e sulmeve ndaj anijeve komerciale në rajon. Familjet e dy marinarëve të tjerë, të cilët humbën jetën në të njëjtin sulm, po përjetojnë dhimbje të ngjashme. Në distriktin Hamirpur, në shtetin verior Himachal Pradesh, familja e Aditya Sharma, 23 vjeçar, po kërkon kthimin e trupit të tij dhe një shpjegim të qartë rreth “momenteve të fundit”. Babai i tij, Rajesh Sharma, ka pyetur pse, ndërsa 21 anëtarë të ekuipazhit u shpëtuan, këta tre marinarë nuk mundën të shpëtohen. Në distriktin Deoria, në Uttar Pradesh, familja e Shivanand Chaurasia, 35 vjeçar, i cili ishte një montues për një kompani të huaj transporti, po përballet me të njëjtën realitet. Babai i tij, Ramji Chaurasia, përmendi se “natën para sulmit, ai na tha se gjithçka ishte në rregull”, por tani ai është “i humbur”. Kërkesa për kthimin e trupave është e përbashkët në të gjitha tre familjet. Sipas fjalëve të Bhargavi-s, menaxhmenti i anijes i informoi familjen se “nuk kishte asnjë shans për shpëtim” në momentin e sulmit, duke e theksuar se Sureshi po inspektonte një defekt në një nga gjeneratorët e anijes. Kjo deklaratë e bën të qartë se marinarët ishin në punë në momentin e sulmit, duke e bërë më të vështirë për ekipazhin e shpëtimit të ndërhyjë. Përtej trishtimit personal, ngjarja ka ngritur çështje më të gjera gjeopolitike. Shtetet e Bashkuara kanë justifikuar sulmin me nevojën për të ndaluar transportin e naftës iraniane, ndërsa menaxhmenti i MT Settebello dhe disa analistë ndërkombëtarë argumentojnë se sulmi ka shkelur normat e të drejtës detare dhe ka rrezikuar jetën e civilëve. Kjo ka çuar në tensione diplomatike midis Indisë dhe SHBA-së, me Indinë duke kërkuar “një fund të sulmeve ndaj anijeve komerciale në rajon”. Ndërkohë, për familjet e viktimave, tensionet diplomatike duken të largëta. Bhargavi thotë se “vizitorët po vijnë pak më pak në shtëpi që kur mori lajmin e vdekjes së Sureshit”. Ajo vazhdon të kujtojë fjalët e fundit të burrit të saj, duke u përpjekur të përballojë realitetin e një premtese të thyer. Në shtëpinë e saj, foto të Sureshit dhe dy fëmijëve të tij mbushin ambientin, duke përshkruar një “realitet të vështirë për t’u pajtuar”. Kërkesa për asistencë financiare nga qeveria indiane është gjithashtu e fortë, pasi Sureshi ishte “i vetmi mbështetës i familjes”. Familjet e Sharma-s dhe Chaurasia-s po kërkojnë ndihmë për të siguruar arsimimin dhe jetesën e fëmijëve të tyre, duke theksuar se humbja e të ardhurave ka ndikuar në perspektivën e tyre të ardhshme. Në përfundim, sulmi në MT Settebello ka sjellë një tragedi të thellë për tre familje indiane, duke nxjerrë në pah tensionet e vazhdueshme mes Shteteve të Bashkuara dhe Iranit në rajonin e Gjirit të Omanit. Ndërsa diplomacia vazhdon të kërkojë përgjigje dhe zgjidhje, familjet e viktimave po përpiqen të gjejnë paqe në kujtimet e të dashurve të tyre dhe në shpresën për kthimin e trupave në tokën e tyre.