Gjykata Supreme s’ka pushtet të përcaktojë Kushtetutën

Sipas asaj që ka shkruar kryekryeministrin John Marshall, roli i gjyqësorit është të thotë se çfarë është ligji. Kjo shpesh interpretohet si detyrë për të interpretuar Kushtetutën dhe për të “fiksuar” kuptimin e saj, por në realitet të dyja janë veprime të ndara. Ligji merret me raste konkrete dhe konteste, duke aplikuar precedentet e kaluara dhe parimet e përgjithshme në situata të tanishme, ndërsa kuptimi kushtetutësor është më abstrakt dhe lidhet me formën dhe strukturën e komunitetit tonë politik. Siç theksojnë historianët e së drejtës Nikolas Bowie dhe Daphna Renan, në gjysmën e fundit të shekullit të kaluar vendimet gjyqësore janë trajtuar si prodhues kryesorë të kuptimit kushtetutësor, duke krijuar një formë të fortë të supremacisë gjyqësore ku një grup i vogël gjyqtarësh “vendosin” strukturën politike të vendit.

Kjo qasje nuk është e re në historinë amerikane. Në epokën e Dred Scott v. Sandford (1857), Partia Republikane u organizua rreth kundërshtimit të vendimit të Gjykatës Supreme dhe përpiqej ta anulojë përmes legjislacionit dhe reformës kushtetutësore. Siç shënojnë Bowie dhe Renan, “anëtarët e Partisë Republikane në rritje kritizuan një gjyqësi ‘i mbushur me supremaci’ dhe pohuan se, kur një vendim është, sipas Kongresit, në kundërshtim me të drejtat dhe liritë e popullit, është ‘detyra solemne e Kongresit’ ta anulojë atë.” Kjo tregon se, në kohë të mëparshme, populli përmes përfaqësuesve të tij në Kongres kishte rolin kryesor në formësimin e kuptimit kushtetutësor dhe në kontrollimin e kufizimeve të gjyqësorit.

Burime të tjera të kuptimit kushtetutësor kanë origjinën jashtë legjislacionit dhe politikës zgjedhore. Kushtetuta nuk u miratua nga Kongresi i Konfederatës apo nga legjislacionet shtetërore, por nga konventet shtetërore të përzgjedhura nga një pjesë e gjerë e popullit në 1787, duke synuar të përfaqësojnë popullin si një tërësi suvere. Këto konvente, nga ato të ndarjes së Bashkimit në periudhën e secesionit deri te Konventa e Seneca Falls, kanë luajtur një rol thelbësor në diskutimin dhe evoluimin e kuptimit kushtetutësor. Një grup më pak i njohur, por po aq i rëndësishëm, janë Konventet e Ngjyrave – mbledhje të afroamerikanëve që zhvilluan në shekullin e 19-të, nga vitet 1830 deri në 1890. Në Konventën Kombëtare të Ngjyrave të vitit 1848 në Cleveland, ku Frederick Douglass ishte kryetari, u miratua “Deklarata e Sentimenteve” që deklaronte: “Do të kundërshtojmë përherë çdo veprim, nga çfarë burimi të vijë, qoftë civil, politik, social apo fetar, që në ndonjë mënyrë e përshkakton barazinë universale të njeriut.” Delegatët kërkonin përfundimin e menjëhershëm të skllavërisë, e cila e përshkruanin si “mashtrimin më të madh ndodhur ndonjëherë në njeri, me origjinë ferrike, pasardhje legjitime e Diablit,” dhe mbështesnin “barazinë gjinore,” duke ftuar gratë të marrin pjesë në diskutimet e ardhshme.

Këto shembuj tregojnë se kuptimi i Kushtetutës nuk është monopol i Gjykatës Supreme, por një proces i gjallë dhe i përfshirë në të cilin populli, përfaqësuesit e tij dhe grupet e ndryshme shoqërore kontribuojnë në formësimin e tij. Nëse do të dëshirojmë të ruajmë një sistem demokratik, duhet të pranojmë se roli i gjyqësorit është të interpretojë ligjin, jo të përcaktojë vetë thelbin e Kushtetutës.