Gol i artë: Siphiwe Tshabalala për Afrikën e Jugut kundër Meksikës në Botërorin 2010
Kur Sepp Blatter nxori në publik një zarf me shënimin “South Africa” më 15 maj 2004, skeptikët filluan menjëherë të dyshojnë në aftësinë e Afrikës së Jugut për të organizuar një turne të tillë. Vendi u konsiderua shumë i rrezikshëm për të strehuar Botërorin, për shkak të problemeve me transportin publik, ndërprerjeve të energjisë dhe stadiumeve që nuk përmbushnin standardet ndërkombëtare. Përgjigja ishte një mobilizim i gjerë: dyqane të mëdha shfaqën artikuj me tematikë botërore, automjete të stolisura me flamurin kombëtar, aeroportet u rindërtuan, rrugët u zgjeruan dhe stadiumet dolën nga pluhuri. Në këtë atmosferë ngjallëse, televizija publike shpalli sloganin “Feel it. It is here.” – “Ndjejeni. Është këtu.”, i cili u përhap në çdo cep të vendit, nga punëtorët në zyrë deri te tifozët e futbollit.
Më 11 qershor 2010, në një park tifozësh në plazhin e Durbanit, ndodhi ndeshja hapëse e Botërorit, ku përpara se të dëgjonim komentimin legendar të Peter Drury dhe zhurmën e mijëra vuvuzelash, u shfaq një figurë tjetër: Philip – simboli i shpresës dhe i ndjenjës kolektive. Në minutën e katërdhjetë e dytë të gjysmë të dytë, pas një gabimi në mesfushë të Meksikës, tre pasime të shpejta të kombësve sjellën Kagisho Dikgacoin në pozicion, i cili i dërgoi topin në anën e majtë ku Siphiwe Tshabalala e goditi me këmbën e majtë. Prekja e parë e reduktoi këndin brenda kutisë, ndërsa goditja e dytë shpërtheu topin përtej portës së Óscar Pérez dhe përfundoi në qoshen e sipërme të kundërt. Drury thirri: “Goal Bafana Bafana! Goal for South Africa! Goal for all Africa!” dhe “Jabulile! Rejoice!”, ndërsa tifozët përqafoheshin në një festë të sinkronizuar, duke ndjerë se e kishin arritur një moment të papërsëritshëm.
Rezultati final i ndeshjes ishte 1-1, pasi Rafael Márquez barazoi për Meksikën në minutën e 79-të, ndërsa Katlego Mphela goditi kornizën e golit. Edhe pse Bafana Bafana nuk arriti në fazën e eliminimit, duke humbur ndaj Uruguait 0-3 dhe duke fituar ndaj Francës 2-1, turneu i dha vendit një ndjenjë të përhershme të krenarisë dhe të bashkimit. Pas përfundimit të Botërorit, vuvuzelat u heshtuan, flamurat në pasqyrat e makinave filluan të zbehen, dhe stadiumet e ndërtuara u bënë “elefantë të bardhë” të papërdorur. Megjithatë, kujtimi i asaj sekunde magjike, kur një top i thjeshtë u kthye në një simbol të unitetit kombëtar, mbetet i gjallë në mendjet e çdo shqiptari.