Pacientët po vdesin në korridoret A&E – por kam parë se si gjërat mund të jenë ndryshe Sofia

Kur fillova të ushqeja në moshën 21 – vjeçare, patëm mundësi të siguronim një kujdes të mirë në kohën e duhur. Kjo është bërë gati e pamundur

Sofia (jo emri i saj i vërtetë) është anëtare e Kolegjit Mbretëror të Nursing dhe një infermiere e lartë A&E në një spital në jug të Anglisë

E fillova karrierën time si infermiere e A&E më 2010, kur isha 21 vjeç. Ishte një botë krejt ndryshe. Nëse një pacient kishte nevojë për vëmendje të menjëhershme, ishte kollaj aftësia që dy infermiere të kujdeseshin menjëherë për ta. Objektivi i NHS-së për të parë pacientët brenda një dritare katër-orëshe nuk ishte diçka që ne e menduam shumë, pasi ishte pak a shumë një kusht që një pacient do të pranohet, transferuar apo shkarkuar brenda asaj kohe. S’më kujtohet kurrë të shihja një pacient dhe të ndihesha keq për sa kohë kishin pritur.

Është mahnitëse të mendosh se sa e zakonshme ishte që repartet e emergjencës të ishin pothuajse bosh në mbrëmje. Për aq sa kishte shumë nevojë për pushim nga kërkesat e punës, ishte edhe një kohë e çmuar për të mësuar nga kolegët më të lartë. Infermieret me përvojë prej dekadash do të merrnin rekrutë të rinj nën krahët e tyre dhe do të na ndihmonin të praktikonim aftësitë tona. Kjo është koha kur mësova të prej gjymtyrët dhe të vesh plagët. Do të doja të bëja të njëjtën gjë për kolegët e mi të rinj tani. Kishim mundësi të tregonim kujdes të mirë në kohën e duhur, tani është bërë pothuajse e pamundur.

Gjërat filluan të ndryshonin dukshëm rreth vitit 2015. Kishte më pak periudha të ngadalta, pacientëve u duhej të prisnin më gjatë dhe objektivi katër-orësh filloi të mungonte më rregullisht. Ajo gradualisht u përkeqësua gjatë viteve që pasuan, por me të vërtetë u rrit kur kufizimet u lehtësuan pas shpërthimit të dytë të Kovidit në dimrin e 2020-21. Kjo ishte bomba që nuk ka ndaluar. Dukej sikur ishim në një gjendje të vazhdueshme të kap-up, shtretër mbushur dhe më shumë pacientë duke arritur, nuk kishte vetëm pushim.

Tani, pacientët në A&E-në time mund të presin deri në 16 orë për t’u parë nga një doktor. Jo për një milion vjet kjo do të kishte ndodhur kur kam filluar. Jo vetëm ata që presin trajtim në A&E, pasi numri i madh i pacientëve tanë ngecin në departamentin tonë pavarësisht se janë vlerësuar dhe i referohen një specialisti. Nuk ka vend për ta diku tjetër.

Pritjet e gjata tani janë normalizuar dhe pjesa më e madhe e punës sime është shpenzuar me pacientët, duke justifikuar zemërimin dhe mërzinë. Është rraskapitëse, por nuk ua vë fajin. Duke pritur që gjatë në një dritë të ndezur dhe të zhurmshme A&E, me pak në asnjë pushim, është e ngjashme me torturën. Do të linte këdo të mërzitur.

Kujdesi për korridorin, duke u trajtuar në korridore dhe në hapësira të tjera të papërshtatshme të tilla si dollapët e dyqaneve etj. Së bashku me pritjet e gjata, ai tregon qartë se sa kanë rënë standardet e kujdesit. Në spitalin tim, bëjmë çmos ta shmangim atë, por niveli i kërkesës është i tillë që nuk kemi zgjidhje tjetër. Javën tjetër, një pacient ynë vdiq në korridor. Vetëm në një mjedis të zhurmshëm, të zënë dhe pa intimitet. Ishte plotësisht zemërthyese.

Nuk ishte çudi për këdo që punon në A&E që, siç ka treguar Kolegji Mbretëror i Mjekësisë së Emergjencës, ka pasur një rritje dhjetë herë në vdekje që i atribuohen pritjeve të gjata në A&E gjatë 10 viteve të fundit (30 në javë deri më më shumë se 300).

Nuk duhet të bëhemi të pandjeshëm ndaj kësaj. Pritjet e gjata dhe kujdesi i korridoreve mund të jenë bërë alarmuese të shpeshta, por kjo nuk do të thotë se ato duhen toleruar. Nëse do ta çoja qenin tim tek veterineri, do të tmerrohesha po të prisja shumë orë për t’u kujdesur, para se të trajtohesha në dhomën e pritjes ose në ndonjë hapësirë tjetër jo-klinike.

NHS ka për herë të parë sot lëshuar të dhëna që tregojnë se gati 2,500 pacientë në ditë muajin e kaluar morën kujdesin e tyre në një korridor, pasi profesioni im ra në alarm nëpërmjet Kolegjit Mbretëror të Nursing. Raportimi i të dhënave vetëm është një fitore e vogël, por tani ajo duhet të përdoret si një trampardë për të sjellë ndryshimin për të cilin pacientët dhe forca punëtore A&E po qajnë.

Presionet dërrmuese në A&Es janë një problem në të gjithë sistemin dhe nuk ka rregullime të shpejta. Ne kemi nevojë për investime reale në shtretërit spitalorë për të përmirësuar rrjedhjen nga A&E-ja, dhe për të rritur kapacitetin në kujdesin social për përmirësimin e shkarkimit. Ne kemi nevojë për investime më të mëdha në ekipet e mbingarkesave dhe të infermierisë, si e imja. Dhe ne kemi nevojë të shohim fonde të rëndësishme dhe të qëndrueshme në komunitet dhe kujdesin primar për të siguruar më pak njerëz duhet të marrin pjesë në A&E. Nëse qeveria mund të marrë këtë të drejtë, shumë jetë mund të shpëtohen.

Por kjo ka të bëjë edhe me personelin e infermierisë që vendos t’ua dedikojë jetën e tyre pacientëve që shërbejnë në shërbim të shëndetësisë. Ata që hyjnë në NHS tani nuk kanë zgjidhje tjetër veçse të japin kujdes nën standart dhe në mënyrë të pashmangshme ndihen përgjegjës kur pacientët nuk marrin trajtimin që meritojnë. Por, si përvoja ime si një 21-vjeçare e kualifikuar, gjërat nuk duhet të jenë kështu. Nëse qeveria vepron, kjo shpresë mund të kthehet.

A ke ndonjë mendim për çështjet e ngritura në këtë artikull? Nëse dëshironi të dërgoni një përgjigje deri në 300 fjalë me anë të postës elektronike për t’u konsideruar për publikim në seksionin tonë të letrave,